İdil.
Kapı sesiyle hızla yerimden kalktım. Hiç uyumamıştım. Tek istediğim Cihan’ın eve sağ salim dönmesiydi. Sessiz adımlarla içeri girerken beni görmesiyle durdu. Şaşırmıştı.
“Uyumadın mı?” diye sordu.
“Hayır seni bekledim.” dediğimde bakışlarım koluna kaydı. Kan mı o?
Beyaz kazağının kolu kana bulanmıştı. Telaşla aramızdaki mesafeyi kapattım.
“Vuruldun mu? Çok kanamış.” dedim panikle. Ellerimi tutup sakince öptü.
“Önemli değil. Sadece bir sıyrık. Sen halledersin hem,” dediğinde ona tersçe baktım.
“Yukarı hemen. Tabiki halledeceğim.” Bir elimle onu yukarı çekiştirirken hiç itiraz etmiyordu. Adımlarıma ayak uydurdu. Odasına geldiğimizde onu yatağın üzerine oturttum.
Kazağının eteğinden kavrayıp bir çırpıda başından çıkardım.
Görmeyeli kaslarıda artmıştı sanki. Hızla bakış
