İdil.
Aracımı kullanırken aynadan Yaman’a baktım. Uyuyordu. Cihan'ın evine sürüyordum. Şu an en güvenli yer orasıydı. Demir'in neler yapacağı hakkında en ufak fikrim yoktu. Fakat Cihan'a güveniyorum. Derin bir nefes alıp aracı Cihan'ın bahçesine sürdüm. 4 yılın sonunda ilk kez bugün geliyordum.
Bahçeye girdiğimde korumalar arkamdan demir kapıyı kapattı. Kontağı kapattım. Ses çıkarmadan aşağı indim. Bir koruma hemen dibimde bitmişti.
“Hoş geldiniz İdil Hanım. Dediğiniz gibi Beyza Hanım’ın da yanına bir grup koruma verildi. Birazdan onlarda burada olur.” diye hemen açıklamada bulundu. Başımı sallayıp arka kapının kulpuna sarıldım.
“Tamam Erdinç. Gözünüzü dört açın, Demir'in ne yapacağı belli olmaz.” dediğimde sesim sert ve en ufak hataya tahammülsüzdü.
“Siz hiç merak etmeyin efendim
