Duyduğumuz şıngırtı sonrası Erdem içeri koşarken, ben Yasemin’e belki bir şey olur diye ben onu oturttum.
‘’Sakin ol sen, bebişini düşün. Tamam mı?’’
Yasemin kahkahalarla gülerken bana sarıldı.
‘’Ya biz seninle çok güzel bir aile olacağız Gülşah! İyi ki abim seninle evleniyor ya. Yerim senin şirinliğini!’’
Yanaklarımı sıkıştırdı.
‘’Tamam tamam… Tezahüratlarını başka bir zaman bırak bebeğim. Kendimi kabul ettirmem gereken bir müstakbel kayın validem var.’’
İçeri koşarken ‘’Anneemm! Saliha annem!’’ diye söyleniyordum. Tabii bu küçük çaplı şovu sadece Yasemin’e yaptım. Mutfağa gittiğimde kimse yoktu ama salondan sesler geliyordu. Ben de oraya gittim. Bir de ne göreyim; benim üç metrelik erkeğim, Erdem’im, 1.50’lik Saliha teyzeden dayak yiyordu.
‘’Oğlum biz seni böyle mi yetiştirdik? Ma
