‘’Yasemin sen nesin?’’ dedi Erdem balkonun kapı pervazından.
Yasemin’le göz göze geldik o sırada. Ben başımı ‘bittin sen kızım!’ der gibi salladım. Yasemin de korkudan alt dudağını ısırdı.
‘’Abi…’’ dedi cılız bir sesle.
İkimiz de ayağa kalkıp, Erdem’e döndük.
‘’Yasemin, ben az önce doğru mu duydum kızım?’’
Yasemin, gözlerinden akan bir iki yaşa engel olamayarak başını aşağı yukarı salladı. Erdem yüzündeki donuk ifadeyle yaklaştı ve Yasemin’i kollarının arasına aldı.
‘’İnanamıyorum. Sen anne olacak kadar büyüdün mü?’’
İki kardeş de birbirine sarılırken dolan gözlerine engel olamadılar. Bu dokunaklı sahnede onları biraz baş başa bırakmak istedim.
‘’Ben içerdeyim.’’
Erdem bir elini uzatıp benim elimi tuttu.
‘’Hiçbir yere gitme. Bu anı sensiz yaşamak istemiyorum.’’
Yasemin de kendin
