Yine gözlerim kapalı bir şekilde yolculuk yapıyordum. Ama bu defa halimden çok memnundum. Erdem’in elini arada bacaklarımda, arada ellerimde hissediyordum. Bazen araba durduğunda dudaklarını dudaklarımda hissediyordum. Sanırım kırmızı ışıkta beni öpüyordu.
Yaklaşık on dakika sonra arabadan indik. İndiğimiz zaman beni kucağına aldı. Bunu beklemediğim için küçük bir çığlık attım.
‘’Yavaş!’’ dedi gülerken.
‘’İnsan önden haber verir ama. Korktum.’’
‘’Benimleyken hiçbir şeyden korkmanı istemiyorum.’’
‘’Nereye geldik?’’
‘’Biraz sonra göreceksin zaten.’’
Dudaklarını boynuma bastırdıktan sonra kucağına benimle beraber yürüdü. Sanırım bir yerden içeri girdik. Sonra asansöre bindiğimizi hissettim.’’
‘’Asansöre mi bindik?’’
‘’Evet.’’
‘’Beni otele getirmedin, değil mi?’’
Güldü.
‘’Ya gözler
