Karşımdaki manzaraya gülmemek için kendimi zor tutuyordum. Erdem’in gözlerinden dünya kadar anlam, duygu, ifade geçiyordu. Ağzını yerdim ben onun ya…
Ağzını aralayıp bir şey söyler gibi oldu ama kafasında ne diyeceğini tam oturtamamış olacak ki, ağzını geri kapadı. Konuşmaya yeltendiğinde kaldırdığı eli de havada kaldı. Sonra o elini havada hafifçe oynatırken konuşmaya da başladı.
‘’Öncelikle, ben çoraplarımı ortaya atmam. Mağara adamı gibi davrandığım tek an da, senin kollarıma aldığım an olabilir. İkincisi de, ben horluyor muyum ya? Bunu gerçekten soruyorum, doğruyu bilmek için. Horluyorsam çünkü ameliyat filan olacağım…’’
Gülmeye başladım.
‘’Kızım gülme ya… Söylesene, horluyor muyum?’’
Uzanıp yüzünün her yerini tek tek öpmeye başladım.
‘’Olur mu öyle şey aşkım, erkeğim, sevgilim
