Sabah çalan alarmla yüzümü buruşturdum. Erdem’le sabahları kendi evimizde kahvaltı yapalım diye normal uyanmamız gereken saatten bir saat erken uyanıyorduk. Yolda giderken marketten alışveriş yapıp, birlikte keyifle kahvaltı hazırlıyor ve birbirimizi ellerimizle yediriyorduk. Resmen evliliğimizin ön gösterimini, deneme sürümünü yaşıyorduk. Bunun hep böyle gitmesini istesem de, insan ömrünün de bir evliliğin de bu kadar rahat ve kolay sürmeyeceğini biliyordum. Buraya gelene kadar çok sınav vermiştik ama bununla kalmayacaktı muhtemelen ve kalmaması da son derece normaldi. İlk sınavımızı kim bilir ne zaman verecektik…
Hazırlanıp aşağı indiğimde beni her sabah olduğu gibi arabasının önünde bekleyen sevgilimle karşılaştım.
‘’Günaydın güneşim, gün ışığım, nefesim, ekmeğim, suyum… Günaydın kadı
