Hayatta bazı anlar vardı, dışardan bakan gözlerin anlayamayacağı… Mesela yutmakta zorlandığın bir lokma… Sen her ne kadar onu yutmakta zorlansan da, onu çiğnemek için verdiğin mücadelede miden ağzına gelse de, öğürmek istesen de, onu yuttuğun ve dışarıdan ‘yiyor işte, sorun yok’ dendiği anlar…
Erdem’le göz göze geldiğimizde, kırılan camların sesini sadece o ve ben duymuştuk. Ben artık onun için dışarıdan bakan bir göz değildim. Onunla ben, bir özde birleşmiştik. Onu karşımda öyle görünce kendimi çok kötü hissettim. Aslında bir kabahatimin olmadığını farkındaydım ama ne olursa olsun, onun bu hale gelmesinin sebebi bendim. Ben, işimi bir an önce bitirip, ona ayıracak zamanımı biriktirmeye çalışırken, sahip olduğumuz zamanda, ona bir darbe bırakmıştım. Buradan toparlanırdı tabii, eğer ikimiz
