Ela Öztürk
Akşam olduğunda doktorlar kontrole gelmiş ve Ömer’in iyi olduğunu söylemişlerdi.
O iyi olduğu için içim rahatlasa da vicdanımın sesi hiç susmuyordu. Ömer’in bu hale düşmesinin sebebi olmak canımı yakıyordu.
“Güzelim sessizsin.” Ömer’in konuşması ile kendime geldim.
Doktor gidebileceğimizi söyleyince Alp’e haber verip toplanmıştık. Şimdide Alp’in gelip bizi almasını bekliyorduk.
“Dalmışım öyle.” Ömer cevabıma inanmamış olacak ki dik dik yüzüme baktı.
“Gel yanıma.” Yatağın boş kısmına elini vurduğunda oturduğum sandalyeden kalkıp yanına gittim.
Sessizce oturduğumda Ömer elimi tutup eğildi ve nazikçe öptü. Öpücüğü içimi ısıtırken gülümsedim.
Adam her bakışıyla, her hareketiyle içimi eritmeyi başarabiliyordu. Ben ise bu adamın sevgilim olduğuna inanmakta hala zorlanıyordum.
