Ela Öztürk
Önümdeki boşluğa kilitlenmiş tepkisiz gözlerle seyrederken her şey durmuş gibiydi.
Sanki hayat durmuş ve beni olduğum anın içine hapsetmişti. Vicdanım bunu fırsat bilip beni sıkıştırırken titredim.
Benim yüzümden olmuştu. Onu üzdüğüm için zarar görmüştü.
Beynim hareket etmem için komut verirken yere düşen telefonumu elime aldım. Açık olan haber sayfasını hemen kapatıp Rüya’yı aradım.
Çok beklemeden telefonu cevapladı.
“Efendim Eloşum.”
“R-Rüya. Ö-Ömer.” Daha fazlasını dile getiremeden hıçkırıklara boğuldum.
“Ela ne oldu? Doğru dürüst anlatsana.” Rüya panikle konuşurken derin nefesler alıp hıçkırıklarımı durdurmaya çalıştım.
“Ömer kaza yapmış.” Dilimi yakan sözcükler zorla dudağımdan döküldüğünde ardında bana tarifi imkansız bir vicdan azabı bıraktı.
“Ne!” Rüya sessizli
