Ela Öztürk
Onu karşımda görmeyi beklemediğim için hala öylece yüzüne bakıyordum.
Her zaman peşimden gelse de bu sefer gelmeyeceğine kendimi inandırmıştım. Normalde ondan bu kadar kaçtığım için vazgeçmeliydi.
Ama Ömer her zamanki gibi kalıpları yıkmış ve farkını yine ortaya koymuştu.
“Bir şey demeyecek misin? Kızsan bile bir şey de güzelim.” Ömer’in sözleri beni iç dünyamdan sıyırırken ona birkaç adım atıp aramızdaki kısa mesafeyi kapattım.
Parlayan gözlerini izlerken;
“Peşimden gelmekten hiç vazgeçmeyecek misin?” Diye sordum.
“Asla.” Verdiği cevap gülümsememe sebep olurken sessizce yürümeye başladım.
Ömer davete gerek görmeden yanımda yürürken sakin patikada yan yana ilerlemeye devam ettik. İkimizden de tek kelime çıkmazken ne kadar yürüdük bilmiyorum.
“Ne kadar sıkıcısın sen Ela.
