Kandırılmak, istisnasız herkesi aptal gibi hissettirirdi.
Buna karşı çıkanlar elbette olacaktı.
Fakat ne aptal gibi hissettirdiği gerçeğini bozacak, ne de bu itirazı makul kılacaktı.
Bir kısım insan dışında... Onlar, kandırılmanın verdiği mazlumlukla dünyanın kahrını çekmekten haz duyanlardı. Zavallı olmak, acınası görünmek, tüm ihanetleri göğüslediğini zikretmek; bu gibi insanlara mazlumiyet hazzı verirdi.
Ne onlardan olabildim.
Ne de kandırıldığında parlayanlardan.
Oturup ağlayamadım ama öfkeden gözüm de dönemedi.
Ben arada kalmış, ortanın bulanık gözlerle gören, ara sıra kafası zehir gibi çalışsa da mütemadiyen kandırılan tiplemesiydim.
Burnumdan damlayan kan, Kutlu'nun telefonuna düştü.
Yoğun stresin tesiriyle yine kanamaya başlamıştım. Kanamak kaderim gibi bir şeydi.
