"Seni özledim."
"Beni..." soluklandığını duydum telefonda. "Beni özlediniz?"
"Evet. Ama tam bir hayal kırıklığı olduğunu da biliyorum. Bu özlemin sonu sadece pişmanlık, değil mi?"
Sözümü keser nitelikte konuşan Kutlu'nun sesini dinlerken başımı dizlerime dayadım.
"Hayır! Asla... Söz veriyorum asla! Asla pişmanlık duymayacaksınız."
"Söyle de bir an önce bitsin içimdeki bu hasret duygusu Kutlu. Aynı anda nefret ederken senden... Nasıl besleyebildim özlemi, bilmiyorum."
Burnumu çektiğimde ağladığımı anladı Kutlu. Tedirgin ses tonuyla yanıtladı beni.
"Sizi yine ben mi ağlattım? Benim yüzümden... Bir daha ben sebep olmayacağım bu gözyaşlarına. Siz şu telefonu açtınız ya, ben de aşkımın samimiyetini kanıtlayana kadar çabalayacağım."
"Kutlu..."
"Söyleyin. Siz yeter ki söyleyin Mine
