Yanımdaki adam Halil İbrahim Demirkıran'ın oğlu Ali Aslan Demirkıran'dan başkası değildi. Dikkatle beni süzüyordu. Bende onu...
"Geçmiş olsun. Büyük tehlike atlatmışsınız." Dedi Aslan Bey. Kimin yaptığı hakkında fikri var mıydı acaba?
"Teşekkür ederim. Çok önemli bir mevzu değildi." Önüme dönerek gözlerini kaçıran ilk ben oldum. Bu adamla dikleşmek istemiyordum.
"Çoğu zaman bu mekana gelirim. Sizi yani Pellegrini'nin kadınının namı her yeri sarınca sizi fark ettim." Tayyar'ı kastettiğini anlamıştım. Demek ki Dante için burada değildi. Bu güzel bir şeydi ama benim yüzümün her yerde özelliklede bu tür grupların arasında bilinmesi kötü bir şeydi. Artık onlar tarafından tanınıyordum.
"Babanız nasıl? Keyfi yerinde mi?" dedim tekrar Aslan'a bakarak. Dudakları kıvrıldı. Ne demek istediğimi an
