“Beyefendi, izin verin geçelim.”
Hemşire'nin sesi kulaklarımda yankılanırken kafamı belli belirsiz salladım. İki adım geri çekildiğimde BT çekimi için götürülen Elif'ten gözümü ayıramıyordum. Gözden kaybolduklarında bile, boşluğa bakmaya devam ettim.
“Vicdansızlar... kıza acımamışlar. Bu… bu çok fazla, Sinan.”
Asel'in ağlayarak sarf ettiği sözler, ellerimi yumruk yapmama neden oldu. İçimde bir şeyler koparken arkamı döndüm. Hızla çıkışa doğru ilerledi. Asel nereye gittiğimii soruyordu. Cevap vermedim. Nereye gittiğimi öğrenirse beni durdurmaya çalışacağını iyi biliyordum. Arkamdan gelen adım sesleri bunun en büyük kanıtıydı. Hastane bahçesine çıktığımda arabama doğru ilerledim. Kapıyı açacakken bileğimde hissettiğim sıcaklık ile omuz hizamdan Asel'e baktım.
"Sana nereye gittiğini sordu
