Sesleri duyan sağlık çalışanları beni odadan çıkardıklarında hiçbir direnç göstermedim. Kollarım yanlarıma düşmüş, dizlerim sanki altımdan çekilmişti. Hastane koridorunun beyaz ışıkları gözlerimi yakıyor, ama ben hiçbir şeyi net göremiyordum.
Bir an, her şey sustu. Sadece kalbimin düzensiz atışını duyuyordum. Elif’in “Seni tanımıyorum!” diyen sesi hâlâ kulaklarımda yankılanıyordu.
Nasıl olurdu? Nasıl olur da beni tanıyamazdı?
O an zihnimin derinliklerinde Batuhan'ın sözleri yankılandı.
"Onunla işim bittiğinde Elif’i sana geri vereceğim. Gözlerinin içine bakmayı bırak, seni tanımayacak bile. Sana yabancıymışsın gibi davranacak."
Batuhan dediğini yapmıştı. Elif'in o soğuk, bomboş bakışları gözlerimin önüne geldiğinde omuzlarım çöktü. Nefes almakta zorlandım. Artık ben onun için tanıdığı
