"Ne oluyor lan burada." diye bağırdım.
Hangi oyunun içinde olduğumuzu bilmiyorduk. Güvendiğimiz insanların ihaneti ile karşılaşmak...Sırtımızdan vurulduğumuzu bilmek. En önemlisi de bunnu fark etmemek yüzümüze çarpılan tokat gibiydi.
"Anlama güçlüğün olduğunu bilmiyordum Asaf." dedi Kadir.
Ses tonundaki o alay...Gözlerinde gördüğüm o kıvılcım. Sanki ihanetin izlerini taşıyordu. Olduğum yerde dikleştim.
“Biliyor musun Kadir?” dedim dişlerimi sıkarak. “Senin gibiler sadece birilerinin köpeği olur. Daha fazlasına cüret edemezler. Çünkü yürekleri yoktur.”
Çenesi kasıldı. O alaycı gülümseme yerini öfkeye bırakmıştı. Elindeki silahı o kadar sıkı tutuyordu ki parmak boğumları bembeyaz kesilmişti.
"Benimle dikkatli konuş." diye tısladı.
"Konuşmazsam." dedim bir adım öne çıkarak. "Ne yapacak
