Eve geldiğimde kendimi koltuğa bıraktım, bedenim yorgun, ruhum bitkindi. Gözlerimi kapattığım sırada elimde hissettiğim sıcaklık ile yüzümde buruk bir tebessüm belirdi. Minik ben buradayım der gibi kafasını elime sürtüyordu. Kucağıma aldım. Yumuşak tüylerini severken aklıma Ali Asaf'ın sözleri geldi.
“İnsanlar… neden bu kadar acımasız minik? Oysa tek istediğim yalnız kalmamaktı.” diye fısıldadım.
Gözlerim doldu, boğazım düğümlendi ve sessizce ağlamaya başladım. İnsana en fazla koyan şey ne biliyor musunuz? Ağladığında yanında kimsenin olmaması. Böyle zamanlar da iyice zorlaşır yalnızlık. Çünkü geçmese de geçti diyecek biri olsun isteriz yanımızda. Ve olmadığında gerçek tokat gibi çarpar yüzümüze. Tıpkı bugün gerçeğin benim yüzüme çarptığı gibi. Aradan ne kadar zaman geçti bilmiyorum an
