Elif’ten
Arabadan indiğim gibi revire doğru yürümeye başladım. İzin günüm çok çabuk geçti. Günümün büyük çoğunluğunda evde otursam da dinlenmek iyi gelmişti. Bir kere sakin kafayla düşünme fırsatım oldu. Ve bir karar aldım. Ali Asaf’ın karşısına mümkün olduğunca çıkmamaya çalışacağım. Birbirimizi görmememiz akıl ve ruh sağlığımız açısından iyi olabilir diye düşündüm. Fakat masanın üzerinde gördüğüm papatyalarla düşüncem suya düştü. Seri adımlarla masanın yanına yaklaştığımda üzerinde gördüğüm kartı elime aldım.
Üzgünüm...
A.A.Ç
“Üzgünüm mü? Bana söylediğin sözlerden sonra bir çiçek ve kusura bakma notu mu? O kadar kokay değil Ali Asaf Çelik. Özür dilemek istiyorsan gözlerimin içine bakacak cesaretin olacak.” dedim.
Çiçekleri aldığım gibi revirden çıktım. Yolda Batuhan’a denk gels
