Kafamı saklandığım yerden çıkardım. Gözlerim Ali Asaf’ı arıyordu. Ancak tozların arasından hiçbir şey göremedim. Ali Asaf diye bağırdım ama sesim kendi kulaklarıma bile yabancı geldi. Korkudan kalbimin ritmi artarken dikkatli olmaya çalışarak olduğum yerden çıktım. Hala Ali Asaf’ı görememiştim. Sinan sürekli iyi olup olmadığını soruyordu. Ancak ortamın gürültülü olması ne durumda olduğunu anlamamızı zorlaştırdı. Önümde siper alıp, beni güvenli bir yere çekmesi gözümün önünden bir türlü gitmiyordu. Zihnim iyi düşün, iyi olsun dese de kalbim küçük bir kuşun kanat çırpması gibi hızlı atıyordu.
Güvenli sayılabilecek bir yere geçtiğimde gerçekleşen patlama ile yer sarsıldı. Ellerim taş zemine çarptığında derim yırtıldı, ama canımın yanmasını hissetmiyordum bile. Tek düşündüğüm onu bulmaktı.
