Aras Karaca'nın ağzından...
Yağmur ağlamaktan harap olmuştu. Kızamıyordu bile bana, annelerimizi suçluyordu sadece. Ama en çok kendine kızıyordu, sırf Arya da büyüdüğünde kendisi kadar üzülmesin diye onu duygusuz birisi yapmaya çalışmıştı, anne sevgisini esirgemişti ondan. Miniğim ise tek başına bir dünya kurmuştu kendisine, koskoca Yağmur Öztürk'e inat onun gibi merhametli duygusal birisi olmuştu. Hemde çok güçlü bir kızdı. Bu hikayede hepimiz hatalıydık, en masumumuz Arya'ydı. Keşke inanmasaydım Yağmur'un annesine, keşke Arya'yı ilk gördüğümde test yaptırsaydım. Hep bir keşkelerimiz vardı. Onun yanında olamadığım için kahroluyordum. Çivrada bana bakıp gülümsemesi geldi aklıma, siması aynı annesine benziyordu, ama gözleri tamamen benim gibiydi. Çok korkmuştum çivrada ona bir şey olucak d
