Bölüm 47
Adımlarımız odanın içine ilerlerken benim şaşkın bakışlarımın aksine onunkiler oldukça normaldi. "Anlaşılan artık tek değilim." şaşkınlığımı üzerimden attığımda geçip karşısındaki koltuğa oturdum. "Ben müsaadenizi isteyeyim." diyerek odadan çıkan Halis'e başımla onay vermekle yetinmiştim. Bakışlarım tekrar Burcu'ya döndüğünde onun da zaten bana baktığını görmüştüm. "E anlat bakalım, hangi rüzgar attı seni buraya?" oturduğu masadan kalkıp, heyecanla karşımdaki koltuğa oturdu. "Müfit bey, burada sana yardımcı olmam için beni çağırdı." gözlerinde büyüyen hayranlık anbean artarken, tepkisiz bir şekilde yüzünü izlemeye devam ettim. "Ay Gonca komiserim burası ne kadar güzel. Sokaklardan geçerken kendimi bir dönem dizisindeymiş gibi hissettim." içimden 'sen bir de sarayı gör' diye geçirdim.
- Yazar
