Ev sessizdi. Dışarıda yazdan kalma gibi güneşli bir gün akıp giderken, içeride zaman sanki yavaşlamıştı. İnce perdeler aralanmadan duran camın ardından süzülen gün ışığı, duvarlara solgun bir huzur serpmişti. Tanem koltuğun ucuna oturmuş, elindeki kitapla ilgileniyor gibi görünse de birkaç sayfadır aynı satırda takılı kalmıştı.
Atahan mutfağın kapısından uzanarak ona seslendi.
“Yine mi o kitap? Üç gündür ezberledim.”
Tanem gülümsedi ama gözlerini kitaptan ayırmadı.
“Zaman geçmiyor. Hava çok dengesiz. Geçen gün kar vardı. İnsan yine dışarı çıkmamayı anlıyordu ama şimdi güneş var. Ve ben çıkamıyorum çünkü izin vermiyorsun. ”
" Tanem güneşli havada yolu kullanan birileri olabilir ve seni görebilirler. "
" Sence birinin beni görmesi, gördükten sonra tanıması, tanıdıktan sonra babama hab
