Arkamda bıraktığım servetin büyüklüğünden habersiz yaşamaya devam ederim sanıyordum. Yanıldım. Bir adamın gelmesiyle yeniden başladım bütün anılarım zihnime tek tek sokulmaya başlamıştı. Geldiği günden beri, kapımı açıp karşımda gördüğüm o an içime dolan büyük hislerin bir anlamı olduğunu biliyordum. Sabırla etrafımda olan insanlara zaten minnettar hissederken bir de onun dönmesi. Günlüğümde yazdığım her sayfada izleri olan o adam olduğunu fark etmem, tarifsiz bir his. Beni karşısında gördüğünde yüzüme dikkatle baktı. Kısacık kestiğim saçlarıma, eriyen vücuduma, parmaklarıma. Sonra gözlerime, dikkatle. Kendimi gözlerinde görebileceğim kadar yakından. "Gözlerinde kendimi görebiliyorsam vazgeçmemeliyim" dediğinde umutlandım. Bildiğim şeyler yazdıklarım kadar olanlardı. Çok sevmiştim. Çok üzü
