Siyah İnci

13

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 

Kalbim sıkışıyordu . Bu hisler neydi böyle ? Deniz kızları hep duygusuz olur genelde . İnsanlardan çok farklıyız . Acımasız varlıklarız . Genelde ağlamayız , başkalarına acı çektiririz . Çoğumuz aşkı bile tatmayız . Bizim için güç her şeydir . Hayatta kalmak , hayatımızın anlamıdır . Denizin altında binlerce tehlike ile yüzleşmek ve yaşamaya çalışmak , amacımız hep bu . Yaşamak . . .

Karaya çıkınca da aynısı oldu . Yaşam mücadelesi verdim hep . Sonra iyilik yapmaya çalıştım . Mutlu oldum yaptıklarımdan . Hiç birinden pişman değilim ki .

Geceleri rahat uyudum . Beni ilk kez koruyanlar vardı . Az da olsa güveniyordum bu kişilere .

 Düşününce bunları kendime sormadım değil . Denize dönüp , o tehlikenin arasına dalıp , güzellikleri yok etmek istiyor muyum yine ?

Hayatımın yarısını yaşam mücadelesi vererek geçirdim ve yoruldum . Yer yüzüne çıkınca daha zor olacak sandım ama farklıydı .

Kokular . . . Sesler. . . insanlar hayal ettiğimden daha da farklıydı . İçlerinde hem iyilik , hem kötülük vardı . Bizlerse ya iyi olmalıyız ya da kötü . .

Yer yüzünde ikisi de ola biliyordum . Özgür ola biliyordum . Rahat bir şekilde nefes ala biliyordum . Ben neden denize dönmeliyim ? Orada beni bağlayan bir şey kalmadı ki , tüm sevdiklerimi kaybettim .

Peki ya burada ? Beni seven var mı ? Eninde sonunda Kraliçelikten ineceğim . Her şeyin bir sonu var . .

‘ Kraliçem ? ’ Diyen sesle , düşüncelerimden ayrıldım .

‘ Saat geç oldu . Yatağınız hazır . ’

Balkondan dışarıya bakmaya son verip ona döndüm .

‘ Jean uyuyamam . Derhal git bir sürü taş topla bana . Bir sürü altın yapmak istiyorum . ’

‘ Ta.. tamam . ’ Dedi şaşırarak ve odayı terk etti .

John için bir sürü altın bırakmalıyım . Ben gittikten sonra ihtiyacı olacak . Her şeyi daha yeni düzene sokuyordu . Ailelere karşı güçlü olmalı .

Bir ay sonra buluşuruz onunla belki . Dönüp dönmeyeceğim belli değildi . .

Acı çekmesini istemiyorum . Zaten yüzüğünden dolayı , kaderi kötü olacak . Bari biraz yardım edeyim . Mutlu olur . .

Sabaha kadar Jean bana bir sürü taş yada toprak getirdi .

‘ Kraliçem kötü görünüyorsunuz. Artık uyuyun . Oda altınla doldu . Sanki bir ejderhanın , hazine mağarası gibi burası . ’

Kafamı kaldırıp Jean'a baktım . O da yorgun gözüküyordu .

‘ Tamam sende uyu . ’ Dedim . Ayakların resmen sürükleyerek odadan çıkmıştı . Ayağa kalkarak , kendimi yatağa attım .

Bu yatağı da özleyeceğim . Keşke istediğimde , ayaklarım olsa . O zaman buraya gelir , rahat uyurum . Kalan zamanımı uyuyarak geçirsem iyi olacak aslında . Denizde böyle rahat uyuyamayacağım asla .

Kapanan göz kapaklarıma yenilip , kendimi tatlı bir uykuya teslim ettim .

Rüyamda kuyruğum vardı ve okyanusta , dönüyordum .

Kapının açılma sesiyle , gözlerimi yorgun bir şekilde açtım .

‘ Burada ne olmuş böyle ? ’ diyordu John . Onu görünce , içim rahatladı ve kafamı geri yastığa bıraktım . Gözlerim acıyordu , açamıyordum . Yastığı alıp , yüzümü kapattım .

‘ Vivi iyi misin sen ? ’ diyen ses bana yaklaşıyordu . Kalkmam gerek . Yeryüzündeki son 2 günüm . Her dakikasını iyi geçirmeliyim .

Yastığı yüzümden çektim ve yatağımda doğruldum . Gözlerimden acı bir kaç damla geldi . Ağlamıyordum sadece gözlerim acıyordu .

‘ İyiyim . Bir sürü altın yaptım . Böylelikle işlerini hızlandıra bilirsin . Halkına yardım edersin ve güçlenirsin . ' Dedim hafif gülümseyerek .

‘ Kendini böyle zorlamamalısın . ’ Demekle yetindi .

Aklına bir şey geldi ve yeniden bana döndü . ‘ Seni dışarı çıkarmak için geldim . Hava güzel birlikte kahvaltı ederiz diye düşündüm . '

‘ Geliyorum . ’ diye sözünü kestim ve ayağa kalktım . Başım dönmüştü ama kendimi toparladım . Umarım götürmekten vazgeçmez .

Banyoya koşup elimi yüzümü yıkadım ve üstüme rahat bir elbise seçtim .

John odadan çıkmıştı bile . Peşinden koşar adımlarla yürüdüm. Bahçede siyah bir atın üstünde beni bekliyordu .

‘ Ben yürüyerek mi takip edeceğim seni ? ’ Şaşkınlıkla uykum bile kaçmıştı .

‘ Hayır gel . ’ Deyip ellerini açtı . Gülümsemişti . Yakınına gidince beni , çekip aldı . Sırtımı ona yaslamamaya özen gösteriyordum ama Alec elime sepeti verince dengemi kaybettim .

‘ Yalnız mı gidiyoruz ? ’

‘ Evet . ‘ dedi ve atı hareket ettirmeye başladı . Nefesimi tutmuş bekliyordum . .

Bir anda kendime geldim ve neden böyle yaptığımı düşündüm . Çok heyecanlanmıştım . Sonuçta ilk kez böyle bir şey oluyordu .

Gerçi böyle oturmamızın ilk kez değildi . Ben yaralıyken de böyle kaçmıştık ama onu acıdan hatırlamıyorum doğru düzgün . En son zaten kollarına bayılmıştım . .

Sepeti sıkıca elimde tutmuştum . At hızlanınca düşeceğimi sandım ama John belimden tutup kendisine çekiyordu .

‘ Yolumuz biraz uzun . Sana göstermek istediğim bir yer var . Tabii hala kalmışsa . ’

‘ Bilmediğin bir yere mi götürüyorsun beni . ' deyip ona döndüm .

‘ Yıllar önce geldiğim bir yerdi . Bulamazsak başka bir yere gideriz . ’

Rüzgar gözlerimin acısını alıp götürüyordu sanki . Bir koku vardı . Çok tanıdık geliyordu . Gözlerimi kapatıp bu tatlı kokuyu içime çekerken , sanki rüyaya götürüyordu .

‘ Sen beni mi kokluyorsun ? ’

Gözlerimi hemen açtım ve ne yaptığımın farkına vardım . ‘ ha ne ? Hayır . Bir koku aldım . Ama senden gelmiyor . Sanırım sepetten geliyor . .' Diye saçmalaya başladım . Ondan mı geliyordu yoksa ?

Yeşillik bir alana gelmiştik . Hala gidiyorduk . ‘ Daha çok var mı ? ' Diye sordum . Bacaklarım acıdı bu durumdan ve çok acıkmıştım .

‘ Bir göl olması gerekir buralarda . Biraz daha gidelim . ’

‘ Şu taraftan . ' deyip elimle sağ tarafı gösterdim .

‘ Nerden biliyorsun ? ’ deyince duraksadım .

Nerden biliyordum ki ? Bilmiyorum . İç sesimi dinledim sadece .

‘ İçimden bir ses orası dedi . ’ Dedim mahcup bir şekilde . Umarım yanılmam bu konuda . Yeşillik alanın ardından , ağaçlarla kaplı bir yer çıktı . Biraz daha gidince sesler gelmeye başlamıştı . Ağaçların ardında gizlenmiş bir akarsu vardı .

‘ Burası bir göl değil ama idare eder . ’ Dedim . Tahminim doğru çıkmıştı . Deniz kizi olduğumdan dolayı olmalı . Başka bir açıklaması olamaz . . .

‘ Tam olarak burası . Sadece biraz değişmiş zaman geçtikçe . ’ dedi ve etrafa duygu yüklü gözlerle bakmaya başladı .

Ardından attan önce kendisi indi , sonra da belimden tutarak beni indirdi . Sepetin içinde kocaman bir sofra vardı . Ağacın yanına gölgelik bir alana soframızı kurmuştuk .

‘ Çok güzel burası . ’ Dedim yanına oturarak .

  ‘ Özel bir yer benim için . ’ dedi , etrafa gülümseyerek bakarken .

‘ Viviana ile mi gelirdin ? ’ dediğimde bana döndü . Gözlerindeki duygular kaybolmuştu ve bana soğuk bir şekilde bakıyordu .

‘ Hayır. . ’ dedi ve gözlerime bir kaç saniye baktı . Sonra ‘ Kahvaltımızı edelim . ’ Dedi .

Viviana'yı özlüyor olmalı . Böyle duyguları değiştiğine göre .

Tabi ki özlüyordur . O onun aşkı olmalı . Unutamaz ki onu . Acaba aşk nasıl bir şey . Bende seversem , sürekli duygu değiştirimiyim ? Bu iyi bir şey mi ? Ahtapotun renk değişmesi gibi . .

İnsanlar bir ahtapot mu ? Kafamı düşüncelerden kaldırıp John’u inceledim . Hayır 2 el ve 2 ayak . O zaman duyguları ahtapot .

Peki benim duygularım ne ? Hayır biz fazla duygusuzuz . Sevmek yok fazla . İyi ya da kötü olmak var .

‘ Neden öyle bakıyorsun ? ’ demesiyle kendime geldim .

‘ İnsanlar çok farklı diye düşünüyordum . ' Dedim ve ekmeği yemeye başladım .

‘ Nasıl farklılar ? ’ dedi yemeği bırakıp .

‘ Duygularınız da özgürsünüz . İstediğiniz kişi ola biliyorsunuz . İyilik , kötülük , sevmek , nefret , aşk hepsini istediğiniz gibi yaşıyorsunuz . Biz de bunlara izin yok . Farklı duygular başladığında , yok etmeye çalışırız . ’ dedim . Bu bizim varlığımızda leke olur . Aynı bende olduğu gibi . İçimde kötülük barındırıyorum . Siyah inciler üretiyorum ve sonuç olarak kötü biriyim .

‘ Ben gidersem ne yaparsın ? ’ dediğimde kaşlarını çattı .

‘ Kraliçenin yeri boş kalmamalı . Yeniden evlenirim . ’

Vay . . Demek öyle . Evet bu sanırım böyle oluyor . Tabi benim yerim boş kalmamalı . Deniz tahtında da durum bu .

‘ Peki kimle ? ’ dedim yeniden kahvaltıya gömülürken .

‘ Netta ve Settitos ailelerinden biriyle . Kras bana kız vermez gibi artık , iyice düşman oldular .’ dedi hafif gülerek . .

Barbara ya da Emma sanırım . İştahım kaçmıştı . ‘ Peki umarım sevdiğin birine kavuşursun . ’

Sessiz geçen dakikaların ardından , geri dönmeye karar vermiştik . Ona gideceğimi söylemeliyim ama neden bu kadar zor bilmiyorum . Sanki söylemeye başlarsam , ağlayacak gibi olacağım .

At sakin bir şekilde saraya doğru yürümeye başlamıştı . Öyle çok hızlı gitmiyordu . Sessizlik içinde bir kaç kez ağzımı açtım ve konuşmak istedim . Kelimeler dilimin ucuna geliyordu ama dışarı çıkmada savaşıyordu benimle .

Kalbim söyleme , aklım söyle , diyordu . Of bana neler oluyor böyle . Bu sefer söyleyeceğim . . . .

Tam ağzımı açacakken o konuşmaya başladı . Yine söyleyememiştim .

‘ Bir arkadaşım var . Annemin akrabalarından biri . Uzakta yaşıyor . Bir kaç haftalığına krallığa gelecek . Sarayda kalacak . Bir birinizi çok seveceksiniz diye umuyorum . '

‘ Ben kendimden başkasını sevmem . ’ Dedim . Atı durdurdu ve bana bakmaya başladı .

‘ Jean’ı sevmiyor musun ? ’ dedi , gözlerini kısarak .

Jean mı ? Şaşırarak ona döndüm . ‘ Hayır . O benim yardımcım . ’

Çatık kaşları düzelmişti . ‘ Peki o iki kız yardımcıyı ? ’

‘ Hayır sevgi farklı bir şey . ’

‘ Peki tavşanı ? ’

‘ Ondan hiç bahsetme . Üstüme yuvarlak , mikropların bırakınca , ondan yemek yaptırdım . Tadını sevmiştim gerçi . '

‘ Yedin mi ? Ben ona kıyamayacağını sanmıştım . ’ dedi . Şaşkınlığı yüzüne yansıyordu .

Gözlerimi kırpıştırarak ona yaklaştım . Fısıldar tonda dedim ki , ’ Kıyamayacağım bir canlı yok . Kendim dışımda . ’

Gülümseyerek uzaklaştı ve atı hareket ettirdi . ‘ Neden bu kadar acımasızsın ? ’ diye sordu .

‘ Bizim doğamız böyle . Öldürür ve yeriz . Yaşamak için bu gerekli . ’ Bazı deniz kızlarının insan eti yediğini söylemeli miyim ona ?

Balıkçıları yada denize düşen herhangi bir insanı , denizin dibine doğru götürüyorlar . Bunlar çoğunlukla siyah inci üreten deniz kızları oluyor . İnsan kanından kara büyüler yapıyorlar , etlerini de yiyorlar .

Bunlar kötü deniz kızları . Bende siyah incilere sahibim ama daha insan yemeği denemedim .

John’un sesiyle kendime geldim yine .

‘ Peki bir insani sevemez misin ? ’

Sorusuyla düşünmeye başlamıştım . Sevmek neydi ? Kendinden çok o kişiyi düşünmek . . .

‘ Hayır . . ’ Böyle bir şey beni zayıflatır .

‘ Bir çocuğu sevemez misin ? ’

‘ Her canlının yavrusu tatlıdır ama büyürler . ’ Diye cevap verdim .

‘ Beni sevemez misin ? ’ Kelimeleri ile ruhuma üflemiş gibiydi . Kalbim durdu ve sonra sıcak bir şekilde atmaya başladı . Buz kalbimi mi eritmeye çalışıyordu .

‘ Kraliçem . ’ Diyen Jean’a baktım . Saraya gelmiştik . Bu sorusundan kurtulmam için bir fırsattı . Kollarımı açıp Jean’a uzandım . Attan inmeme yardım etmişti .

Arkamı dönüp John’a baktım . Kollarını birleştirmiş bana bakıyordu sinirle . ‘ Teşekkür ederim . Kahvaltı güzeldi . ’ Dedim ve elimdeki sepeti Jean’a uzattım .

Bir şey söylemeden oradan uzaklaşmıştım . Neden ona ‘ hayır . ' demedim ki ?

Sevemem onu . . Yarın akşam gidiyorum artık , çok geç . Ayrıca deniz kızları , öyle kolay sevemez ki . .

Odama girince altınların bir çoğunun hala odamda olduğunu gördüm .

‘ Jean neden götürmediler hazineye ? ’ diye sordum merakla .

‘ Kraliyet hazinesi doldu , ağzına kadar . Yer yok dedi Aden . Boş odalardan birine dolduruyordum bende . ’

‘ Tamam hadi yapalım . Çuval ver bana da birlikte toplayalım odaya . ’

‘ Kraliçem siz dinlenin . Bu benim işim . ’

‘ Dinlenmeye vakit yok . Ben bunları odaya toplayacağım . Sen de yeniden taş topla getir bana . ’

 ‘ Kraliçem neden bu kadar fazla altın yapıyorsunuz ? ’

En azından ona söylemem gerek . Pes ederek , omuzlarımı düşürdüm . Belki ona söylersem , ruhumdaki bu yük hafifler .

‘ Yarın gece dönüyorum denize . Beni affettiler . Kralın bu altınlara ihtiyacı olacak . Belki bir daha görüşemeyiz . İstediğin kadar da sen al altın . Kendine yeni bir hayat kurarsın . ’ dedim . Her ne kadar mutlu bir şekilde anlatmak istesem de , öyle olmamıştı .

Derin bir nefes aldı ve o duygusuz ifadesini takındı yine .

‘ Demek gidiyorsunuz . Keşke ben de gele bilsem . Sizi orada da korurdum . ’ Dedi .

‘ Oranın nasıl bir yer olduğunu bilmiyorsun . Orası bir cehennem . ’ Dedim , aklıma yaşadıklarım gelince .

‘ Peki neden siz dönmek istiyorsunuz ? Sonsuza kadar burada yaşamamanız için bir neden yok . '

‘ Yapmam gerekenler var . Dönmek için nedenlerim var . Ben denize aitim . ’ dedim çuvalı açarken .

Başıyla onaylayıp odadan çıktı . Tüm günümü odamda bunu yaparak geçirmiştim . Jean'ın odası bile altınla doluydu . Gece olurken kendimi yine yatağa attım . Acaba ona mektup mu bıraksam giderken ? Ne yapmam gerek , hiç bir fikrim yoktu . Bu gece bu odada son gecem . Rahat uyurum sanmıştım ama öyle olmuyor . Uyuyamıyorum bir türlü . Yatakta dönüp duruyordum .

Sabah olurken , yorgun bir şekilde gözlerimi açtım . Rutin işlerimi halledip , odadan çıktım . John ile yemek yemeğe geç kalmıştım . O çoktan kahvaltısını edip Aden ve Alec ile saraydan ayrılmıştı .

İnsanlarına yardım ediyordu . Umarım halkının sevgisini ve desteğini kazanır . İyi bir Kral olmalısın John .

Kaderimiz bir zindanda keşişti ama hiç pişman değilim . İyi ki , sana güvendim ve seninle geldim . Yer yüzünde olduğum sürece , bana çok iyi baktın . Hakkını ödeyemem , ya da ödedim diye düşünüyorum . Oda oda altın bırakıyorum sana . Doğru kullanırsan aileleri mahvede bilirsin . Büyük bir Kral olursan tabi mutlu olurum . Belki aklıma gelirsen , denizin altında , seni büyü ile izlerim . Ve korkmazsan aynalardan konuşa biliriz .

 Aksama kadar oylanıp bolca yemek yedim . Nede olsa son günüm . Sevdiğim tüm yemeklerden yedim . Bir daha yemem , büyük ihtimal . .

Gün içinde John'la karşılaşmamıştım . Bu içimi rahatlatıyordu birazda olsa . Ama bir taraftan , giderken ona veda edeceğimi de söyledim . Onun suçu , o gözükmüyor ortalıkta . .

‘ Jean sana söylediklerimi unutma . Ben gittikten sonra John’a gidiyorsun ve benim gittiğimi söylüyorsun . Benimle buluşmak isterse , bir sonraki dolunayda sahile gelsin . Sanırım ben de geleceğim . Şimdi gidiyorum . Kendine iyi bak ve peşimden gelme . Yalnız yürüyeceğim . ’ dedim . Az da olsa şimdi biraz heyecanlıydım .

Baş eğdi ve üzgün gözlerle bana baktı . Benden kurtulduğuna şükredeceğine , haline bak . Asıl yer yüzünde kalsam büyük sorunlar çıkarırdım . Düşmanlar kazanırdım bolca .

Saraydan çıktım ve yavaş adımlarla sahile doğru inmeye başladım .

Ne hissettiğimi bilmiyordum . Sanırım biraz üzgündüm . Ağlamak istiyordum ama yapamıyordum . Havayı son kez derin bir şekilde içime çektim . Dolunay tüm ihtişamı ile denizi aydınlatıyordu . Sanki beni bekliyordu .

Kayalıklardan inerken biri ağzımı kapattı ve kendisine çekti . Kalbim yerinden çıkacak gibi atmaya başlamıştı . Gözlerimi açınca , beni tutanın John olduğunu gördüm . Eliyle susmamı söyledi ve ağzımdaki elini çekti .

 ‘ Neler oluyor ? ’ dedim fısıldayarak .

‘ Denizde garip canlılar var . Çok korkunçlar . Bu gün sahile inmemeliyiz . ’ Dedi . Gözlerindeki korkuyu göre biliyordum .

Şaşkınlıkla kayalığın arkasından bakmaya başladım . Denizde hiç bir şey yoktu . Sakin gözüküyordu . Hatta bu gün , her zamankinden daha sakindi . Dalgalar daha azdı . Su daha berraktı .

‘ Orada bir şey yok . ‘ dediğim de o da doğrulup baktı .

‘ Hayır orada . Kocamanlar görmüyor musun ? ’ Dedi kaşlarını çatarak . Orada bir şey görmüyordum . Bir dakika . . .

‘ Nasıl gözüküyorlar ? ’ Diye sordum kaşlarımı çatarak . Umarım aklıma gelen , yaratıklar değildi .

‘ Sanki siyah gölgeler var üstlerinde . ’ dedi yüzünü ekşiterek .

 ‘ Olamaz . ’ Dedim korkuyla yere otururken .

‘ Onlar ne ? ’ dedi yanıma oturup , elimi tutarken .

 ‘ Onlar lanetliler . Beni öldürmek için oradalar . . Bu bir tuzak . . ’