Siyah İnci

14

 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . ..

‘ Ne tuzağı ? Neyden bahsediyorsun . ? ’

Ona söylememeliyim bunu . ' Hatırlarsan sana bir lanetten bahsetmiştim . Büyücü soyundan gelen denizkızlarını ya da erkeklerini öldürürse birisi lanetlenir diye . ’

Düşünür gibi oldu , sonra ‘ Evet lanetleneceklerini söyledin ama lanetin ne olduğunu söylemedin . ’ Dedi . Haklı sadece ailelerine kadar lanetlendiklerini söylemiştim .

‘ O gördüğün yaratığa dönüşürler. Görünmez olurlar . Onlardan korunmak için büyü yaparız yaşadığımız yerlere . Çünkü onları göremeyiz . Bizleri yerler . Şimdi beni bekliyor olmalılar yemek için . ’

Beni kandırdı kaltak . . . Ölmem için denize girmemi istedi . Bunun hesabını vereceksin bana . Ester'le anlaşmış olmalılar , beni öldürmek için . Beni lanetlilere öldürtmek istediler .

Sinirle taşın arkasından fırladım ve denize doğru yürüdüm .

‘ Nereye gidiyorsun . Yaklaşma oraya . ‘ deyip elimden tuttu .

‘ Büyü yapmam gerek . İnsanlara da zarar verirler . Onların denizin yüzeyine çıkması imkansızdı genelde . Birileri benim için buraya getirmiş olmalı .

Kolumu bıraktığın da elimi gelen dalgaya bastırdım .

Büyülü kelimeleri söylediğimde , ellerimden yayılan bir ışık onlara doğru gitmeye başladı .

‘ Gidiyorlar . Korkuyorlar sanırım . ’ dedi John .

‘ Işık onlara acı verir . Onları denizin dibine kadar takip edecek bu ışık . Bir daha yüzeye çıkmayacaklar . ’ Dedim ve elimi üstüme sildim .

Demek insanlar onları göre biliyor , bizim aksimize . Bu harika bir yetenek .

‘ Sana neden tuzak kurdular ? Yani bunu insanlar yapamaz diye düşünüyorum . ’ dedi endişeyle . Evet insanların işi değildi bu . O iki kaltağın planıydı . Beni öldürememek batmış olmalı onlara ve böyle plan yapmışlar akıllarınca . Geri kafalılar . İçimden saydırmak istesem de , benden cevap bekleyen John vardı . Kendimi toplayıp , ona cevap verdim .

‘ Hayır bu denizdekilerin işi . Ben bir tehdittim Kraliçe için . Aynı zaman da kardeşlerim de . ’

Umarım onlar hala hayattalar . Demek beni kandırdılar . ‘ Ben odama döneyim . ’ Deyip hızlı adımlarla oradan uzaklaştım .

Odaya girdiğim de kimse yoktu . Aynaya dokundum ve Matilda ile iletişime geçmeye başladım . Kabul ettiğinde sinirle ona baktım . O şaşırmış gibiydi .

‘ Ölmemi bekliyordun ama karşındayım . Pis kaltak seni . ’ Sinirle küfürler ediyordum ona . Büyük falan dinleyemezdim artık . Hepsi gözümden düşmüş durumdalar . Bana da üstlerine basmak kaldı . Hepsinin ölmesini istiyorum .

‘ Terbiyeli ol Prenses . Unutma ki kuyruğunu sadece biz vere biliriz . ’ dedi sinirle .

‘ Artık umurumda değil . Denize dönmek istemiyorum . Ama olur da bir şekilde dönersem , o lanetlileri de yanımda getiririm , senin için ! ’ . Bu da yeminim olsun . Sizler ölene kadar durmayacağım .

Çıldırmış gibi sövmeye devam ederken , kapattı iletişimi . Tabi kaçarsın korkak .

Kapım gürültü ile açılınca , yerimden korku ile zıpladım . Sandım ki lanetliler odama giriyordu ama John gelmişti . Ve çok sinirli gözüküyordu .

‘ Gidiyordun demek . Bana veda etmeyecek miydin ? Jean'ı mı gönderecektin sadece ? ’ dedi , burnundan soluyordu . Şuan konu bu mu yani ? Buna mı kızıyor ? Az daha ölecektim . .

Sinirle yanıma yaklaşmıştı . Unutmuşum ben Jean'ı . Ona gider gitmez , git bul söyle demiştim . Keşke ben gittikten bir gün sonra söyle deseydim .

Yutkundum ve ‘ Üzgünüm veda etmede iyi değilim . ’ dedim . Şuan üzgün değildim aslında . Çok öfkeliydim ama John’a karşı sakin olmalıyım . Sonuçta hayatımı kurtardı . Bir kez daha . .

‘ Jean kadar değerim yok mu sende ? ’ dedi , bir anda bağırarak .

‘ Ne söylemeye çalışıyorsun ? ’ dedim . O üstüme gelirken ben arkaya doğru gidiyordum . Sonunda duvarı , sırtımda hissetmiştim .

Sanki odada kalbimin çarpıntısı yankılanıyordu . . Ruhum . . . Duygularım parçalanıyordu . Sanki kulağımda birisi bağırıyordu . Bir uğultu vardı . .

Dibime gelip gözlerini kapattı ve ‘ Gecen gün cevabını vermedin . ’ Dedi . Beni sever misin diye sordu galiba , ona cevap istiyordu . O kadar şey yaşamıştım ki , unutmuştum .

‘ Bilmiyorum . ’ Dedim fısıldar tonda . Hayır desene , neden tereddüt ediyorum .

‘ Bir daha gidecek olursan ilk bana söyle . Kraliçe seçmeye erkenden başlamam gerek . ’ Dedi . Sinirim bozulmuştu .

‘ Hiç bir kraliçe benim gibi olamaz . ’ Dedim , o giderken . Durdu ve bana döndü . Bunu neden söyledim ki ? Tut dilini Zoey .

‘ Nasıl olamaz ? ’ Dedi .

Bakışlarımı kaçırırken altınlar gözüme takıldı .

‘ Benden yer yüzünde başka yok . Ben bir denizkızıyım . Bulamazsın başka benim gibisini . ’

‘ Öyle . ’ Dedi ve gülümseyerek odadan çıktı . İyi kurtuldum .

 Jean seni öldüreceğim . Hayır onun bir suçu yok . Kalbim sakinleş lütfen . Kraliçe olunca bile böyle çarpmıyordun .

‘ Kraliçem gitmemişsiniz . Çok şükür . ‘ dedi Jean . Jean seni şuan o yaratıklara atasım var . Beni kralın önüne attın resmen . Hayır sakinleş onun bir suçu yok . Sinirini ondan çıkarmaya hakkin yok Vivi . Güvendiğin tek adamın o . Kabul etmek istemesem de tüm suç bende . Hayır ! John suçlu . Gün içinde görsem , öyle vedalaşırdım .

‘ Bana tuzak kurmuşlardı denizde . Öldürmek istiyorlardı beni . Artık yalvarsalar bile dönmem denize . Büyüklerle kavga ettim simdi gerçekten , çekinmeden öldürmek isteyecekler . ‘ dedim , yatağa doğru yürürken .

‘ O zaman sonsuza kadar yeryüzünde yaşayacaksınız . Bu harika bir haber . ’ Deyip gülümsedi . Jean’dan beklenmedik bir hareket .

Kalmama bu kadar mutlu olacağını bilmezdim .

‘ Onu zaman gösterir . Sara ve Maya ‘ya söyle kaldıkları yerden devam etsinler görevlerine . ’ Dedim .

Kapı çalınca , ‘ gel . ’ dedim . Alec içeri girip baş eğdi ve konuşmaya başladı .

‘ Kraliçem , Kralımızın misafiri geldi . Sizin de gelip tanışmanızı istiyor . ’ dedi , hafif gülümseyerek . Bir o misafir eksikti . Şuan hiç havamda değildim . Odamı kırıp , dağıtmak istiyordum .

‘ Tabi geliyorum . ’ Deyip Alec'i takip ettim . Kahvaltıdan dönerken bahsettiği kişi olmalı . O yüzden gidip bir bakayım . Sonuçta Kraliçesi olarak , görevim bu .

İstemeyerek de olsa , derin bir nefes alarak ayağa kalktım ve kendimi sürükledim kapıya doğru .

Boş koridordan geçerken , camdan dışarı baktım . Gitmedim , gidemedim yine . Kaldım dünyanın başına bela olarak . Az daha ölecektim ya ben . Ucuz kurtuldum . İyi ki sevap işler yaptım . Beni belki de yaptığım iyilikler kurtardı . Denizde böyle bir inancımız var . Denizden insan kurtarmak deniz kızlarına şans getirir .

Düşüncelerden sıyrılıp salonun kapısına geldim . Bakalım bu misafir kimmiş . .

Salonun kapıları açılınca içeride Aden , John ve arkasını dönük bir kız vardı .

Bir anda bana döndü ve baş eğdi . ‘ Kraliçem sizinle tanışmak büyük bir onur . ’ Dedi eteklerini tutarak .

Kızı incelemeye koyuldum . Harika gözüküyordu . Kızıl dalgalı saçları beline kadar uzanıyordu . Mavi gözleri , okyanus gibiydi . Çok güzeldi . Deniz kızı olmalıymış , kaç insanı denize çekip , yerdi , bilemiyorum .

‘ Viviana , Julia . ’ Dedi John bizi tanıştırıyordu sanırım . Erkek olsaydım Julia’nı karım yapardım . Hafif gülümsedim .

‘ Aden , Julia'ya annemin odasına kadar eşlik et . ’ Dedi John .

Aklımı bu gün bir türlü toparlayamıyordum . ‘ Bahsettiğin misafir Julia olmalı . ’ Dedim , yorgun bir şekilde .

‘ Evet . Çok iyi biridir . Küçükken hep gelir burada kalırdı . Çocukluğumuzun büyük bir kısmı birlikte geçti . ’

‘ Ne güzel . ’ Dedim ve oradan ayrılmaya karar verdim .

‘ Nereye ? ’ dedi ve kolumdan tutup durdurdu .

‘ Odama gidip dinleneceğim . 2 gündür çok yoruldum . Doğru düzgün uyuyamadım bile . . '

‘ Tabi . İyi geceler . Bende annemin yanında olacağım . ’ dedi , sakin bir şekilde . Sanki yarım saat önce odama gelip , bana bağıran o değildi .

‘ İyi geceler . ’ Deyip ondan uzaklaştım ve odama doğru yürüdüm . Üşüyordum . . garip hissediyordum . Koridorlarda , bazı kısımlarda cam yoktu . Üşümem ondandı ama üstümde derin bir hayal kırıklığı da vardı . Yine kandırılmıştım , yine ihanete uğramıştım . Bunlar berbat hislerdi . Onların kişilikleri berbattı . Beni kandırmak kötülük değil mi ? Nasıl beyaz incilere sahipler onlar ? Bu işte bir terslik var . Beyaz ve siyah inciler , belki de bizi iyi ya da kötü yapan simgeler değildi belki de . Bize yalan söylediler . Hiç bir şey gözüktüğü gibi değil . Öğrenmeliyim ama nereden bilmiyorum .

Odaya girince üstümü çıkardım ve kendimi yatağa attım . Uykuya dalmam uzun sürmemişti .

 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

‘ Kraliçem . . . Kraliçem . . . ’ diyen su ruhları etrafımı sarmıştı .

‘ Neler oluyor ? ’ dedim . Kendimi okyanusun içinde görüyordum . Lakin kuyruğum yoktu . Ayaklarım vardı .

‘ Büyücü kanı döküldü Kraliçem . Lanetliler kardeşlerinizi öldürdüler . Kraliçe Ester tehditlerden kurtuldu . Siz de tehlikedesiniz . ’ dediler . Sesleri yankılanıyor , Korkuları büyüyordu sanki .

Kalbim parçalanıyor , gözlerim doluyordu . Kardeşlerimin yansımalarını gösteriyorlardı bana . Nasıl öldüklerini . . . Çaresiz ve güçsüz şekilde izliyordum .

‘ Kraliçem denizden uzak durun . Sırada siz varsınız . . ’

Su ruhları kaybolurken , bende denizin yüzeyine doğru çekilmeye başladım .

 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

  ‘ Pislik Ester , onlar masumdu . ’ diye mırıldandım .

O kardeşlerim hiç taht için sınava bile girmediler . Onlar daha çocuktu . Büyücü kanına babamdan dolayı sahiplerdi . Demek onları lanetlilere öldürdü . Onları nasıl idare ede bildi diye düşünürken , aklıma Matilda geldi . Tabi o kaltak sayesinde yapmıştır .

Mumları yakıp aynanın karşısına geçtim .

Esterle iletişim kuracaktım . Titreyen ellerle aynaya dokundum . Ve kabul etmişti . .

O bana alaylı bir gülümseme ile bakıyordu . Bense sinirle .

‘ Onlar güçsüzdü . Öldürmek zorunda değildin . ’ Sinirle bağırmıştım . .

‘ Korktun mu kardeşim . Sıra sana da gelecek . Sen de onlar gibi yalvararak öleceksin . ’ Deyip kahkaha atıyordu .

Sinirden dişlerimi sıkıyordum . ‘ Gücün buna mı yetiyor ? Lanetlilere mi öldüreceksin beni ? İşte kendin yapamayacak kadar korkaksın . Çünkü sen son derece güçsüz ve aşağılıksın . . ’ . Nefretle tıslıyordum resmen ona . Lafımı kesti .

‘ Korkak mı ? Beni aptal mı sanıyorsun ? Büyücü kanını kendi elimle dökmem . Ama sonuca bak sen . Kurtula biliyorum . Tüm kraliçelerden kurtuldum . Annen nasıl acı içinde ağlıyordu hatırlıyor musun kardeşim ? Öldürün beni diye yalvarıyordu . ’

‘ NE ? !. ’ diye bağırdım .

‘ Tabi lanete inanacak kadar aptalsın sende . Annemle birlikte planladık . Güçlü olan hayatta kalır . Sen güçsüzün . Annen de güçsüzdü . Kardeşlerimiz de güçsüzdü . ' dedi sırıtarak .

‘ Sen kendini asil soydan mi sanıyorsun ? . Asıl Kraliçe benim . Bir gün o tahtı geri alacağım . Annen ve kendin için şimdiden sığınacak yer aramaya başla . Yemin ederim ki , o kardeşlerimi öldüren lanetliler senide öldürecek . Ama ondan önce o pis anneni , kendi ellerimle öldürürken , sen çaresizce izleyeceksin . BU sözümü unutma ! ’

Kahkaha atmaya başlamıştı . Ayni zaman da sinirlenmişti de .

‘ Orada hayal kurmaya devam et sen . Kuyruğun yok . Nefes bile alamazsın okyanusta . Artık kraliçe benim . Tüm denizler benim . Sen küçük kara parçasında Kraliçelik oynamaya devam et . .’

Bu sefer kahkahayı ben atıyordum . ‘ Unuttun mu? Ben safkanım . Asil soydan geliyorum . Çok güçlüyüm , senin aksine . Tabi bir safkan olmadığından gücümün neler yapacağını bilmiyorsun . Sana tavsiyem son günlerini iyi yaşamaya bak . ’

Ayna çatlayarak kırılmaya başlamıştı . Bir kaç saniyenin içinde , küçük parçalar halinde , yere dağılmıştı . Benim kalbimde öyle . . .

Demek annemi de siz öldürdünüz ha ? Elimden kurtulamayacaksınız . Hepinizi öldürene kadar durmuycam .

O denize dönmenin yolunu , hızlı bir şekilde bulucam .

Sonra bittiniz siz . . . . . . . .