Karşımda benim gibi ellerini dizlerine dayamış ve gözlerini üzerimden ayırmayan Burağın sıkıntısını buradan bile hissedebiliyordum..
Saat kaçtı bilmiyorum, ama eve döndüğümüzden beri konuşmadan öylece sessizliğimizi dinliyorduk..
Gelir gelmez çocukları yatırması için Fatma ablaya rica etmesem, Arasın neler olduğuna dair sorularına maruz kalacaktık..
Allaha şükür ki, sorgulamadan odasına çıkmış ve bizi üzerimizdeki bu yükle başbaşa bırakmıştı..
Yaren herşeyden haberdar olmuş bir şekilde bana mesaj atmış ve birazdan yanımıza geleceklerini yazmıştı..
Sanırım Ali bir şekilde olanları öğrenmiş ve Burak ile konuşup durum değerlendirmesi yapmak için buraya geliyordu..
" Bir şey söylemiyecek misin.. " diye sorarak sessizliği bozan Burakla, gözlerimi kısa bir süre kapatmak zorunda kalmıştım..
