Eve geldiğimizde hava iyice kararmıştı. Müslüm valizi girişte bırakıp fazla oyalanmadan gitti. Elif ise sanki evin sahibiymiş gibi ayakkabılarını çıkarıp doğruca salona geçti. Çantasını kanepeye attı, kendini de onun yanına...
Ben mutfaktan iki fincan kahve getirip onun karşısına oturdum. Bir süre havadan sudan konuştuk. Yolculuğu, uçağın rötar yapıp yapmadığını, terminalde yaşanan ufak tefek olayları… Tabii “ufak tefek” kısmını Müslüm’ün nasıl anlattığını merak ediyordum.
Ama daha fazla dolandırmaya gerek yoktu. Fincanı sehpanın üzerine bırakıp ona baktım.
"Anlat bakalım... beni özleyip gelmediğine göre, yine başına ne bela aldın."
Gözlerime bakarken dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı.“Özledim tabii… ama,” dedi, fincanını eline alıp bir yudum aldı, “senin de bilmen gereken başka ş
