Pars hâlâ kolumu sıkıca tutuyor, bakışları üzerimde ağır bir yük gibi duruyordu. Ne yapacağımı bilemeden nefesimi kontrol etmeye çalışıyordum.
“Büge! Ölmedin dimi?!” Elif, elinde yastıkla koridorda belirmişti. Gerçekten o yastıkla beni kurtarmayı mı planlıyordu bu kız? Yüce Rabbim akıl dağıtırken, bu kız kafasına şemsiye falan mı tutuyordu. Elif'in gözleri bizi gördüğü anda adımları durdu. Sonra yavaşça geriye yürüyüp, “Ben… hiç bir şey görmedim. Devam edin lütfen,” deyip kapıyı da kapattı üstelik üstüne bir de kilitledi.
“ELİF! Kapıyı aç!” dedim dişlerimin arasından.
Kapının ardından neşeli bir tonla, “Duştayım, çok meşgulüm!” sesi geldi.
“Bu kapı açıldığında seni camdan aşağı atacağım!” diye bağırdım, öfkem her kelimeme sindi.
Tam o sırada koridorun sonunda, merdivenlerin başında i
