Göz kapaklarım ağır ağır aralandığında, perdelerden sızan sabah ışığı yüzüme vuruyordu. İlk iş olarak saate baktım. Henüz çok erkendi ama gözlerimden uyku kaçmıştı. Yatağın içinde doğrulup derin bir nefes aldım. Dünkü konuşmalar, Elif’in bitmeyen iğnelemeleri ve… Pars’ın bakışları zihnimin içinde birbirine karışıyordu.
Banyoya gidip yüzümü soğuk suyla yıkadım. Aynadaki yansımama baktım; saçlarım dağılmış, gözlerim biraz uykusuzluktan kızarmıştı. Ama en çok, kendi yüz ifademde gördüğüm o tedirginlik dikkatimi çekti. Bugün gerçekten uzun bir gün olacaktı.
Mutfaktan gelen tabak çanak sesleri, Elif’in uyanık olduğunu gösteriyordu. Üzerime ince bir hırka alıp mutfağa geçtim. Elif, tost makinesinin başında bana sırıtıyordu.
“Günaydın,” dedim, sandalyeye otururken.
“Günaydın da…” diye başladı
