Toprak zeminin ortasında, birbirimize birkaç adım mesafede duruyorduk. Tolga Bey’in yüzü ciddi, bakışları doğrudan üzerimdeydi. Ben ise ellerimi belime koymuş, hafif umursamaz bir ifadeyle ona bakıyordum. Kenarda duran Elif, kollarını kavuşturmuş hâlde sahneyi seyrediyor, arada sırada dudak kenarına yerleşen muzur gülümsemesiyle laf atmaktan geri durmuyordu.
Ben kollarımı hafifçe açıp meydan okur gibi baktım. “Tolga Bey, eğer bana beş dakika dayanabilirseniz sizinle yemeğe çıkarım.”
Tolga dudak kenarında küçümseyen bir gülümsemeyle başını salladı. “Anlaştık.”
“Ve,” dedim parmağımı kaldırarak, “elinizden geldiğince sert davranın. Sonunda ‘ben sana hafif davrandım’ gibi bahaneler kabul etmiyorum.”
Tolga kahkaha attı. “Büge, beni alt edebileceğini düşünmen hoş… ama ben burada vakit bulduk
