Pars Timur
Omuzlarımda iki haftanın ağırlığı vardı. Dağın keskin soğuğu kemiklerime işlemiş, nefesime bile taş gibi oturmuştu. Botlarımın her adımı, zihnimdeki görüntülerle senkron gidiyordu, karanlık mağaralar, pusuda bekleyen silüetler, telsizin çatallı sesi. Uykusuz geçen geceler, yarım kalmış uykular… Yüzümdeki sakalın sertliği bile bu yorgunluğu gizleyemezdi.
İki hafta boyunca ne saat vardı ne de gün kavramı. Sadece verilen emir, gidilecek yön ve geri dönülecek bir hedef. Timin her adımı bende ayrı bir sorumluluk demekti. Onların gözlerinde gördüğüm güven, en ağır yükü bile omzumda taşımamı sağlıyordu. Ama bu yük, insanın içine de işliyordu. Gözlerimin altındaki morluklar, sadece uykusuzluktan değildi; gördüğüm, sustuğum, bastırdığım her şeyin iziydi.
Önden yürüyen Müslüm, omzundak
