Yazardan
Pars Timur, askerliğin kitaplarda yazan tanımını çoktan aşmıştı. O, sadece bir komutan değildi; bulunduğu her ortamda fark edilen bir sessizlik, bir ağırlık, bir tehditti. Gözlerinin içine bakabilen azdı. Çünkü bakan herkes bir şeylerle yüzleşirdi.
Yüzündeki çizgiler yaşından büyük görünse de, bu yorgunluk zamanın değil, yaşananların eseriydi. Onun hakkında konuşan herkesin bir ortak cümlesi vardı: “O gözler bir şeyler görmüş.” Ne olduğunu kimse bilmezdi. Ama bilen, susardı.
Disiplini takıntı boyutundaydı. Emirleri sorgulanmazdı, çünkü tartışmaya açmadan çözüm üretirdi. Sessizken bile emir veriyor gibiydi. Ama bu sert kabuğun içinde başka bir adam vardı. Bazen gecenin bir yarısında, odasının lambası sönmeden önce, elini başına dayamış hâlde saatlerce düşünürdü. Neyi düşündüğü b
