“Tamam, sen git. Üstümü değiştirip geliyorum,” dedim Pars’a. O her zamanki gibi fazla ciddi ve emir verir gibiydi ama bu defa fazla üstelemeden çıkmıştı odadan.
Üzerimi değiştirmek için dolaba yönelmiştim ki... bir ses duydum. Kapı sesi. Hafif bir gıcırtı. Hemen olduğum yerde durdum, tişörtüm elimde kaldı. Hızlıca kapıya yöneldim, üstüm başım ne hâlde bakmadan. Kapıyı açtığımda karşılaştığım kişi, tahmin ettiğim gibi yine Müslüm’dü.
Kaşlarımı kaldırıp hafifçe yana eğildim. “Hayırdır Müslüm?"
“Kapınızı yaptırmam gerekiyor, Büge Hanım.”
Şaka gibi bakakaldım. “Sen kapıcı mısın Müslüm?”
“Emir büyük yerden geldi,” dedi hiç bozuntuya vermeden.
“Benim için bu kadar uğraşmasan da olur. Gerçekten.”
Birkaç saniye sessizlik oldu. Sonra sırıttı. “Uğraşmayayım da... yüzbaşım beni dağa bayrak niy
