Ferhat'a vurmaya başlamıştım. Çok sinirliydim. Ela gözlerinde korku vardı. Masum bir bebek gibi, korkulu gözleri, benim bedenimi sarmıştı. Bana endişeyle bakıyordu. Ağzımdan çıkanı, kulağım duymamıştı. Bir anlık öfkeyle, dilimin ucundan kayıp gitmişti. Kendimi ,söylediğim sözleri tartıyordum. Lafın gelişi, bir anda ağzımdan çıkmıştı. Öfkem çok büyüktü. Neresine rast gelirse vuruyordum, sözlerimi söylerken,
"Ben katil miyim Ferhat? Canıma nasıl kıyarım. Ben sadece şimdi istemiyordum. Sana da söylemiştim. İnşallah yoktur, varsa," dedim elim karnıma gitti. Dokundum, okşadım, ağlıyordum.
"Varsa, hiç bir kuvvet, onu doğurmama engel olamaz! " dedim. Sözlerime, gülümseyip, başını salladı. Bana sıkıca sarıldı. Bende Ferhat'a sarılmıştım.
Saçımı öpüyor, kokluyor ,eliyle okşuyordu. Ben sadece,
