"Hayatım şimdi yapmasak! Biraz dinlensem olmaz mı? Sonra çok fırsatın olacak, biliyorsun biz zaten duramıyoruz. "
Kendimi yorgun hissediyordum. Yıpranmış.
"Tamam Bahar'ım haklısın, dinlen! "
Kendine, göğsüne çekmişti. Yerime kavuşmuş ve dinlenmek istiyordum. Gözlerimi kapamamla, uykuya dalmıştım. Huzurlu ve mutluydum. Evet, babama öfkem dağlardan büyük, ama Ferhat'a olan aşkım, hepsinden büyüktü. Beni ayakta tutan, Ferhat'ın bana olan aşkıydı. Kimse gücümü, aşkımı sorgulamasın. Kimsenin, hiç kimsenin buna hakkı yoktu. Babam, sadece ekmek verdiği için, o hakkı kendinde göremez!
Ya da annem, doğurduğu için, bir ömür kölesi olmamı isteyemez! Bende insanım, benimde herkes gibi hatalarım var. Beni, böyle kabullenenlerle, yola devam etmeyi seçiyorum. Bu benim yolum, iyi ya da kötü.
Ferh
