2024 İstanbul
Vera
Oğlum yanımda mışıl mışıl uyurken ben iki saat önce kaçan uykum yüzünden gözlerimi tavana dikmeye devam ettim.
Aklım hala Arslan'daydı.
Arslan mutfakta tartıştığımız gece diyeceğini dedikten sonra bir hışımla çıkıp gitmişti ve üzerinden geçen yirmi günde de bir daha yüzüme bakmamıştı. Resmen varlığımı yok sayıyor, evde hiç yokmuşum gibi davranıyordu.
Uzaklığı daha mı iyiydi bilmiyordum ama gözlerim ister istemez onu aramıyor da değildi. Kendime bile itiraf etmeye çekinsem de dört yıldır bir şekilde bastırdığım hasretim şimdi içimi dağlıyordu. Göz görmeyince gönül bir şekilde alışıyordu ama şimdi bu kadar yakındayken ona olan duygularımı yok saymak çok zordu.
Derin bir nefes alıp başımı uyuyan oğluma doğru çevirdim. Kokusunu içime çekip güzel saçlarını sevdim. O,
