2024 İstanbul
Vera
Arslan ateş saçan gözleriyle bana bakarken bir anda aramızdaki mesafeyi kapatarak parmaklarını sertçe çeneme doladı.
Beni tamamen arkaya itip kapıya yapıştırırken başımı yukarı doğru kaldırıp yüz yüze gelmemizi de ihmal etmiyordu. Genelde insanlara gözündeki ölüm parıltılarını göstermeyi severdi çünkü biliyordu ki en korkunç yanı, derinlerinde her daim ölüm saklayan o acımasız mavilikleriydi.
Eli, çenemi bir mengene gibi sıkarken yüzüme doğru var gücüyle bağırdı.
"SENİN O DİLİNİ KESERİM VERA! DUYDUN MU BENİ, SENİ MAHVEDERİM?!"
Yüzündeki ifade birazdan beni tereddüt bile etmeden öldürebilecek kadar katıydı. Korkuyla gözlerimi kapatmamak için zor duruyordum.
"Benim oğlumu benden kaçırdın! Bunca yıl o o...pu çocuğu düşmanıma baba dedirttin! Yaptıkların yanına kâr m
