Gece boyunca kimse konuşmadı.
İçlerinde öyle bir ağırlık vardı ki, kelimeler sanki boğazlarına düğümlenmişti. Ahmet, Selim, Fatmanur Hanım ve İsmail Bey… Hepsi, Ayşe Hanım’ın başucunda sabaha kadar bekledi. Arada sırayla gözlerini dinlendirmeye çalışsalar da kimse gerçekten uyuyamadı. Ayşe Hanım’ın nefes alışı bile dikkatle dinleniyordu. Zaman ilerledikçe, odanın içindeki hava ağırlaşıyor, gece uzadıkça uzuyordu.
Saatler birbirini kovaladı. Sabahın ilk ışıkları, İstanbul’un üzerine çöken bu kederli evin penceresinden usulca süzülürken, Ayşe Hanım hafifçe kıpırdandı. Önce derin bir iç çekti, sonra göz kapakları titreyerek aralandı. Herkesin bakışları bir anda ona çevrildi.
**Ağzından çıkacak ilk kelimeye odaklanmışlardı.**
Ayşe Hanım dudaklarını araladı, sesi belli belirsiz ve yor
