Ayşe Hanım, yemeklerin ardından ağır adımlarla üst kata çıktı. Zamanında Murat Bey’in kaldığı odaya yöneldi, zihni karmakarışıktı. İçindeki fırtınalar, Selim’in yüzündeki sessizlikle yankılanıyordu. Odaya vardığında, arkasına dönmeden, "Selim, yukarı gel," diye seslendi.
Selim, ayaklarını sürüyerek merdivenlere yöneldi. Her adımında ahşap basamaklar sanki dile gelmiş gibi gıcırdıyordu. Kalbi sıkışıyordu, konuşmak istemiyordu ama artık kaçacak yeri kalmamıştı. Odaya adım attığında Ayşe Hanım, pencere kenarındaki divana oturmuş, ona dönmüştü. Gözlerinde kararlı bir ifade vardı.
“Evet,” dedi Ayşe Hanım, sesi sert ama içinde belli belirsiz bir endişe barındırıyordu. “Dinliyorum seni.”
Selim derin bir nefes aldı. Sanki boğazına bir düğüm oturmuştu ama yutkunarak başlaması gerektiğini b
