Selim, Isabelle’in kanlar içinde kalan cansız bedenine bakarken zamanın durduğunu hissediyordu. Kafasının içinde yankılanan tek şey Isabelle’in son sözleriydi: “Onu kurtar, Selim…” Bu cümle, Selim’in zihninde dönüp duruyordu. Vücudu taş kesilmişti, hareketsizce oturuyor, Isabelle’in yüzüne bakıyordu. Gözlerinden bir damla yaş bile akmıyordu; o kadar büyük bir şok ve acı içindeydi ki, zihni gerçekleri kabullenmeyi reddediyordu.
Tam o sırada doktor, elinde bir bez parçasıyla yanına geldi ve Isabelle’in karnını işaret ederek konuştu:
“Selim Bey, Isabelle artık gitti… Ama belki bebeği kurtarabiliriz. Lütfen izin verin, bir şansımız var!”
Selim, bu sözleri duydu ama anlamıyormuş gibi boş gözlerle doktora baktı. Sanki başka bir dünyadaydı, bu gerçeklik ona ulaşamıyordu. Doktor, çaresizce Sina
