Günler geçmişti, ama Selim için zaman sadece bir yanılsamaydı. İçinde biriken acı ve keder, sessiz bir volkan gibi içini kavuruyor, ama patlamıyordu. Her geçen gün, Isabelle için döktüğü gözyaşlarının yanına Ali’nin kaybının yası ekleniyordu. Ve şimdi, kollarında bıraktığı dünyalar tatlısı kızının sorumluluğu, Selim’i hem ayakta tutuyor hem de ezip geçiyordu. Bu duygular arasında sıkışıp kalmıştı; ne bir ileri adım atabiliyor, ne de geriye dönüp kaçabiliyordu.
Henri ve oğullarının serbest kaldığı haberi, Selim’in zihninde yankılanan o balyoz darbelerinden biriydi. Adaletin varlığına dair inancı, bir avuç küle dönüşmüştü. Ama Selim biliyordu: Ayakta kalmalıydı. Isabelle’in emaneti olan kızına sahip çıkmak için güçlü olmak zorundaydı. Isabelle’in ve Ali’nin cenaze günleri gelip çattığında,
