Salonun içinde Vladimir’in öfkeyle ileri geri yürüyüşü, sessiz odanın atmosferini ağırlaştırıyordu. Adımlarının sertliği, halıya rağmen odanın her köşesinde hissediliyordu. Ellerini yumruk yapmış, parmaklarını zaman zaman gerginlikle açıp kapatıyordu. Yüzünde öyle bir ifade vardı ki, onu görmeyen biri bile çevresindeki enerjiden nasıl patlama noktasında olduğunu anlayabilirdi. Dudaklarından kopan Rusça küfürler, kafasında dönüp duran düşüncelerin ne kadar karmaşık ve öfkeyle dolu olduğunun bir kanıtı gibiydi.
Sevilay, Ada’yı uyuttuktan sonra merdivenlerden ağır adımlarla aşağı indi. Aklı sürekli Vladimir değdi. Sessizce salona adım attığında, Vladimir’in arkasını dönerek bir kez daha sert bir adımla ileri yürüdüğünü gördü. Öfkesini kontrol etmeye çalışsa da yüzündeki o sert hatlar her şey
