Bu zamana kadar yaptığım rezilliklerin en büyüğünün içerisindeyken sürücü koltuğunda oturan adam bana garip bir ifadeyle baktı.
Beynim sarsılmıştı sanki. İçeride babamı görmeyi öylesine çok bekliyordum ki bu adam…
Beni öldürecek kadar sinirli bakıyordu. Anlaşılan o da neye uğradığını şaşırmış, aynı zamanda da sinirlenmişti.
“Ne yapıyorsun kızım çekil, gül falan istemiyoruz.”
Daha da şaşırarak üzerime baktım. Çiçekli alakalı herhangi bir şey taşımasam da beni satıcı sanmıştı. Sertçe yutkunarak “kusura bakmayın ben sizi babam sandım.” Dediğimde içeriden birinin kahkahasını işitince arka koltuğa kaydı gözlerim.
“Eymen!” Eymen’in burada ne işi vardı? Suratındaki şaşkınlık dağılmış, yerini eğlendiğini belli eden bir ifadeye bırakmıştı.
Sürücü koltuğunda oturan adam ikimize de garip bir
