Karşımda babamı gördüğümde şok olmuştum. Beni tanıyamamıştı.
Ya da tanımamazlıktan geldi.
Ayağıma tonlarca beton dökülmüş gibi kaskatı kesilmiştim, hareket edememiştim.
Beni hiç umursamadan, yanındaki kadın ile birlikte kafeden içeriye girdiler. Alev’in neden bu kadar sinirli olduğunu anlamaya çalışıyorlardı. Alev ile göz göze geldiğimde, yüzünde,büyük bir zafer kazanmış ifade ile bana baktı. Efecan Bey’in sol elimden tutmasıyla kendime geldim, son kez onalara baktım. O adamın yanındaki kadın, çantasını az önce benim oturduğum masamın üstüne bırakmıştı. O adam, o kadının oturması için sandalyeyi çekmişti. Arkaları bana dönüktü, beni görmemişlerdi. Onlara son kez baktım, arkamı döndüm ve yutkundum.
Kalbim burkulmuştu, bunu başka nasıl ifade edebilirdim, bilmiyorum. Benim kalbimi kırılma
