Elimi saçlarıma attım. Gerçekten karışmıştı ve çok kirlilerdi. Elimle biraz taradım ama pek düzeldiğini söylemezdim. Oflayarak saçımı bıraktım ve dışarıya baktım. Güneş açtığı için Serhat uykusuna geri dönmüştü. Kıraç'ta yanımda oturuyordu. Onun yanında da Semih. Onlardan biraz uzaklaşarak duvarın diğer tarafında kendime sarılarak oturdum. Semih'e asla sadık kalmayacaktım. Hâlâ ne olduğunu bilmiyordum ve öğrenmek istemiyordum. Öğreneceğimde işlerin daha da arapsaçına dönecekti, bunu biliyordum. Ve zaten her şey karışıktı bir de onunla uğraşamazdım. Yere bakmaya başladım. Boş boş yere bakmak bana kolay mı geliyordu bilmem ama sanki beynimin içindeki bütün tuhaf şeyleri buraya dökmek istiyordum. Yani her şeyi. Ne kadar tuhaf, sıra dışı ve olağanüstü şey varsa bir çöpe atıp yoluma devam etmek
