Aslan, Ece’nin titreyen bakışlarını izleyerek, sesi sert ve keskin bir tonla devam etti:
“Zaten ailenle de… benim izin verdiğim ölçüde görüşeceksin, Ece. Unutma bunu.”
Ece’nin nefesi boğulmuş gibiydi; kalbi göğsünde deli gibi atıyor, elleri istemsizce dizlerini kavramıştı. Bu sözler, onun özgürlüğünü ve iradesini tamamen kısıtlıyor, hem korku hem de çaresizlik duygusunu doruğa çıkarıyordu.
Aslan, bir adım daha yaklaştı, bakışlarıyla Ece’yi sarmaladı; karizması ve sertliği, salonun havasını ağır ve boğucu hâle getiriyordu. “Kurallar belli, Ece,” dedi, sesi hâlâ tok ve meydan okuyucu. “Beni, hayatımı ve sevdiklerini korumak istiyorsan… sınırlarımı kabul edeceksin. Yoksa… pişman olursun.”
Ece, gözlerini kapatmak istese de yapamadı. İçinde korku, öfke ve istemsiz bir çekim birbirine karışm
