55. BÖLÜM - Sessizliğin Çığlığı
Aşağıdan bağırış sesleri geliyordu. Kim kime ne söylüyordu bilmiyordum, ama her kelime sanki ruhumu delip geçiyordu. Bir süre sonra ortalık sakinleşti. Sessizlik, yeniden çöktü konağın üzerine. Biz ise Kılıç'la yan yana oturmuş, aynı boşluğun içinde birbirimizi bulmaya çalışıyorduk.
İçimi kemiren kıskançlık krizinin altında eziliyordum. Ne hissettiğimi tarif edemezdim. Öylece oturuyordum, kimse gelip beni kaldırmıyordu yerden. Belki de istemiyordum zaten biri gelip toparlasın. Bazen bir süre dibe batmak gerekiyordu, çıkabilmek için.
Konuşmak içimden gelmiyordu. Sessizlik bir nevi yemin gibiydi, dudaklarım mühürlüydü. O an sadece var olmam yeterdi, kelimelere ihtiyaç yoktu.
Sonra kapı çaldı. Başımı çevirmedim bile. Baktığım noktada donuk bir şekilde bekle
