Kalabalık alışveriş merkezinin ferah tavanları altında, ışıklar vitrinleri parlatıyor, mağazalardan çıkan müzikler birbirine karışıyordu. Behice’nin gözleri etrafı şaşkınlıkla inceliyordu. Yıllardır dört duvar arasına sıkışmış bir kadının dünyası, şimdi rengârenk mağazalarda genişliyordu.
Melih, iki adım geride yürüyordu. Elleri cebindeydi, sessizdi ama gözleri sürekli onların üzerindeydi. Defne ile Behice el ele geziniyor, neredeyse her vitrinde duruyor, aralarında gülüşerek konuşuyorlardı. Anne, kız gibiydiler. Hayır, tam da öyleydiler. Gerçek, bütün ağırlığıyla Melih’in kalbine oturuyordu.
Defne bir mağazaya girerken arkasına dönüp babasına seslendi:
“Hadi baba, sen de gel. Kıyafet deneyeceğiz. Fikrini söyleyeceksin.”
Melih dudaklarını büzerek iç geçirdi ama yine de onları kırmadan
