Alışverişten sonra evde, akşamın dinginliği her yere sinmişti.
Melih erken saatlerde odasına çekilmişti. Defne ve Behice ise birlikte çay demleyip bahçeye geçmişlerdi. Havanın serinliği çayın buharıyla dengeleniyor, aralarındaki sessizlik bile huzur veriyordu. Behice, kızının her mimiğini, her hareketini izliyor; gülüşlerine eşlik ediyordu. Zaman durmuş gibiydi ama Defne'nin içinde, adı konmamış bir huzursuzluk vardı.
Sanki bu kadın annesiydi, evet… ama içindeki bir ses, eksik bir parçayı fısıldıyordu.
Birden sordu:
“Anne... Sen beni bırakırken Nuran anneme ne söyledin? Benimle ilgili ne anlattın ona?”
Behice’nin gözleri bir an donuklaştı. Yüzündeki ifadede kısa bir şaşkınlık belirdi ama çabuk toparladı. Hafifçe tebessüm ederek, uzaklara bakar gibi konuşmaya başladı:
“Kızım… seni bır
